در یک مدار AC، دو نوع توان الکتریکی از منبع تغذیه به بار داده می‌شود: یکی توان اکتیو و دیگری توان راکتیو. وقتی بار مقاومتی است، توان مصرفی توان اکتیو است، وقتی بار خازنی یا القایی است، توان مصرفی توان راکتیو است. توان اکتیو ولتاژ و جریان در یک فاز هستند (توان AC اختلاف بین توان اکتیو و راکتیو است)، وقتی ولتاژ از جریان بیشتر شود، توان راکتیو القایی است؛ وقتی جریان از ولتاژ بیشتر شود، توان راکتیو خازنی است.

توان اکتیو، توان الکتریکی مورد نیاز برای حفظ عملکرد عادی تجهیزات الکتریکی است، یعنی تبدیل انرژی الکتریکی به سایر اشکال انرژی (انرژی مکانیکی، انرژی نورانی، گرما) به توان الکتریکی. به عنوان مثال: یک موتور الکتریکی ۵.۵ کیلوواتی، ۵.۵ کیلووات انرژی الکتریکی را به انرژی مکانیکی تبدیل می‌کند و پمپ را برای پمپاژ آب یا خرمن‌کوبی به حرکت در می‌آورد؛ تجهیزات روشنایی مختلف به انرژی نوری تبدیل می‌شوند تا مردم بتوانند در زندگی و کار خود از روشنایی استفاده کنند.

توان راکتیو انتزاعی‌تر است؛ این توان الکتریکی است که برای تبادل میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی در یک مدار و ایجاد و حفظ میدان مغناطیسی در تجهیزات الکتریکی استفاده می‌شود. این توان به صورت خارجی کار نمی‌کند، بلکه به اشکال دیگر انرژی تبدیل می‌شود. هر وسیله الکتریکی با سیم‌پیچ الکترومغناطیسی، توان راکتیو را برای ایجاد میدان مغناطیسی مصرف می‌کند. به عنوان مثال، یک لامپ فلورسنت ۴۰ واتی برای انتشار نور به بیش از ۴۰ وات توان اکتیو نیاز دارد (بالاست نیز باید بخشی از توان اکتیو را مصرف کند)، اما همچنین برای ایجاد میدان مغناطیسی متناوب توسط سیم‌پیچ بالاست، به حدود ۸۰ وات توان راکتیو نیاز دارد. از آنجا که کار خارجی انجام نمی‌دهد، فقط باید آن را «راکتیو» نامید.